Από τη Δίψα στην Αλήθεια

 

Χριστός Ανέστη!

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ακούσαμε τη συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα στο φρέαρ του Ιακώβ.

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή της Σαμαρείτιδος είναι από τις πιο βαθιές και συγκλονιστικές συναντήσεις του ανθρώπου με τον Θεό. Δεν είναι απλώς ένας διάλογος κοντά σε ένα πηγάδι. Είναι η συνάντηση της ανθρώπινης δίψας με την πηγή της Ζωής.

Ο Χριστός κουρασμένος από την οδοιπορία κάθεται στο πηγάδι του Ιακώβ. Και εκεί έρχεται μια γυναίκα μόνη, καταμεσήμερο, για να πάρει νερό. Οι Πατέρες της Εκκλησίας βλέπουν σε αυτή τη γυναίκα κάθε άνθρωπο που κουβαλά μέσα του κούραση, ενοχή, αναζήτηση, ανικανοποίητο. Μια ψυχή που διψά. Μια ψυχή που διψάει για Χριστό.

Ο Κύριος της λέει: «Δός μοι πιεῖν».

Εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως ο Χριστός ζητά νερό. Στην πραγματικότητα όμως Εκείνος ζητά την καρδιά της. Ζητά να ανοίξει η ψυχή της για να δεχθεί τη χάρη του Θεού.

Η Σαμαρείτιδα απόρησε με την ερώτηση που της έθεσε ο Χριστός: «πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται ᾿Ιουδαῖοι Σαμαρείταις».

Η Σαμαρείτιδα είχε έρθει να πάρει νερό υλικό. Ο Χριστός όμως της μιλά για άλλο νερό: «Ὃς δ’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσει εἰς τὸν αἰῶνα».

Πόσο διψασμένοι είμαστε σήμερα!

Πόσο αναζητάει ο σύγχρονος άνθρωπος το νερό που δίνει ο Χριστός!

Διψά για αγάπη, για αποδοχή, για ειρήνη, για αλήθεια.

Και πολλές φορές ψάχνει να ξεδιψάσει σε πράγματα που δεν μπορούν να γεμίσουν την καρδιά: στα χρήματα, στις απολαύσεις, στη δύναμη, στην αναγνώριση, στις επιφανειακές σχέσεις.

Όμως η καρδιά του ανθρώπου έχει βάθος που μόνο ο Θεός μπορεί να γεμίσει.

Η Σαμαρείτιδα προσπάθησε και εκείνη να γεμίσει το κενό της ζωής της με ανθρώπινους τρόπους. Ο Χριστός όμως δεν την εξευτελίζει. Δεν την απορρίπτει. Δεν την καταδικάζει. Της αποκαλύπτει την αλήθεια με αγάπη.

Εδώ βρίσκεται το μεγαλείο του Θεού: λέει την αλήθεια, αλλά σώζει τον άνθρωπο με αγάπη.

Ο Χριστός φανερώνει τη ζωή της όχι για να την πληγώσει, αλλά για να τη θεραπεύσει. Και εκείνη, σιγά σιγά, από την απορία περνά στην πίστη.

Στην αρχή βλέπει έναν κουρασμένο Ιουδαίο.

Ύστερα έναν προφήτη.

Και τέλος αναγνωρίζει τον Μεσσία.

Αυτή η πορεία κάθε ανθρώπου:

από τη δίψα στην αλήθεια,

από τη σύγχυση στη γνώση του Θεού,

από την αμαρτία στη χάρη.

Και τότε συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό.

Η γυναίκα αφήνει τη στάμνα της.

Οι Πατέρες λένε πως η στάμνα συμβολίζει την παλιά ζωή, τα γήινα δεσίματα, όσα μέχρι τότε θεωρούσε σημαντικά. Όταν ο άνθρωπος συναντήσει αληθινά τον Χριστό, αλλάζει το κέντρο της ζωής του.

Η Σαμαρείτιδα δεν κρατά τη χαρά μόνο για τον εαυτό της. Τρέχει στην πόλη και γίνεται κήρυκας του Χριστού: «Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον, ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα».

Εκείνη που ήταν περιφρονημένη γίνεται Απόστολος.

Εκείνη που κρυβόταν γίνεται μάρτυρας της Αλήθειας.

Αυτό κάνει ο Χριστός:

δεν θυμίζει στον άνθρωπο μόνο τι ήταν·

του αποκαλύπτει τι μπορεί να γίνει.

Όλοι έχουμε μέσα μας μια δίψα.

Και πολλές φορές τρέχουμε από πηγάδι σε πηγάδι αναζητώντας νόημα και ανάπαυση. Τρέχουμε να ξεδιψάσουμε σε πηγές χωρίς «τρεχούμενο νερό».

Όμως μόνο ο Χριστός είναι το «ὕδωρ τὸ ζῶν».

Μόνο Εκείνος μπορεί να δώσει ειρήνη που δεν τελειώνει.

Μόνο Αυτός μπορεί να φωτίσει την αλήθεια της ζωής μας χωρίς να μας συντρίψει.

Η σημερινή Κυριακή μάς καλεί να σταθούμε και εμείς απέναντι στον Χριστό με ειλικρίνεια. Να Του ανοίξουμε την καρδιά μας χωρίς φόβο. Να αφήσουμε τη «στάμνα» των παθών, της αυτάρκειας, της ψεύτικης ασφάλειας.

Και τότε η δίψα θα γίνει πίστη, η αναζήτηση θα γίνει συνάντηση και η αλήθεια θα γίνει ζωή.

Σωτήριος Θεολόγου, 

Μεταπτυχιακός Φοιτητής Θεολογίας Α.Π.Θ.