Το κερί είναι η πίστη μας, το φυτίλι η ελπίδα μας και η φλόγα η αγάπη που ενώνει την πίστη

Στον άγιο Σεραφείμ άρεσε να παρομοιάζει την ανθρώπινη ζωή με ένα κερί. Ένα πλήθος από κεριά έκαιγαν μέσα στο κελί του μπροστά στις εικόνες. 

Όσο περισσότεροι έρχονταν- και οι επισκέπτες όλο και αυξάνονταν χρόνο με τον χρόνο-τόσο περισσότερα κεριά του έφερναν.

Η ζωή μας έλεγε ο Στάρετς, μπορεί να συγκριθεί με μια λαμπάδα καμωμένη από κερί με φιτίλι, που καίει με μια φλόγα που εμείς ανάψαμε.

Το κερί είναι η πίστη μας, το φιτίλι η ελπίδα μας, και η φλόγα η αγάπη που ενώνει την πίστη μαζί με την αγάπη, όπως το κερί και το φιτίλι καίνε μαζί με αποτέλεσμα τη φωτιά.

Ιερά Αγρυπνία του Συλλόγου Ιεροψαλτών Ν. Πιερίας '' ο Όσιος Διονύσιος εν Ολύμπω ''

 

Ο πνευματικά νεκρός…

Ὁ πνευματικά νεκρός δέ βλέπει τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, δέν ἀκούει τό λόγο του, δέν κάνει ἐλεημοσύνη, δέν πατάει στήν ἐκκλησία, ἡ καρδιά του εἶναι ἄδεια.

Αὐτούς τούς ἀνθρώπους ὁ Κύριος τούς ὀνομάζει νεκρούς. «Ἄφες τούς νεκρούς θάψαι τούς ἑαυτῶν νεκρούς», εἶπε στό Εὐαγγέλιο. Καί γιά τόν ἄσωτο πού ἐπέστρεψε εἶπε· «νεκρός ἦν καί ἀνέζησε».

Κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει· Ἐσεῖς πού λατρεύατε τά εἴδωλα ἤσασταν «νεκροί τοῖς παραπτώμασι». Καί ἡ Ἀποκάλυψις λέει στόν ἀμετανόητο ἁμαρτωλό· «Οἶδά σου τά ἔργα», γνωρίζω τά ἔργα σου, «ὅτι ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καί νεκρός εἶ», ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς ἀλλά εἶσαι νεκρός.

Το μεγαλύτερο βασανιστήριο

Επιστρέψτε με το νου και την καρδιά σας προς τον Θεό και την αιωνιότητα, και δεν θα αιχμαλωτισθείτε απ’ το διάβολο. 

Η προσευχή του πιστού είναι το μεγαλύτερο βασανιστήριο για τα πονηρά πνεύματα.

Αγιορείτικες ιστορίες Κατηφορίζαμε τρείς προσκυνητές (της κακιάς ώρας) …

Κατηφορίζαμε τρείς προσκυνητές (της κακιάς ώρας) το μονοπάτι από Καρυές προς Ιβήρων, αφού πρώτα πήραμε ευλογία από τον γερο Παΐσιο στην Παναγούδα.

Στα μισά της διαδρομής σταματήσαμε σε μια παλιά βρύση για νερό και τσιγάρο. Μετά από λίγα λεπτά ακούσαμε φωνές και τρανταχτά γέλια. Κάποιοι μας ακολουθούσαν με χρονική διαφορά δέκα λεπτών. Ξεπρόβαλαν τρεις πενηντάρηδες.

Χαιρετηθήκαμε… ήταν ανθυπασπιστές του πεζικού που μόλις είχαν συνταξιοδοτηθεί. Ερχόταν πρώτη φορά στον Άθωνα. Από θεολογικά… τραλαρόμ τραλαράμ.

-Για που το βάλατε παλληκάρια;;

Η αόρατη βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου

Ἦταν κάποτε ἕνας ἄνθρωπος εὐλαβής πού ὠνομαζόταν Ἀγαθόνικος.

Αὐτός εἶχε διδαχθῆ, ἀκόμη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, νά λέγη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τόν ὕμνο αὐτό: «Θεοτόκε, Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά σοῦ. Εὐλογημένη, σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Ἀργότερα ἔκανε μιά ζωή μέ πολλές φροντίδες καί ἔλεγε σπανιώτερα αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Κατόπιν σιγά σιγά ἔπαυσε νά τόν λέγη.

Ὁ Θεός ὅμως, ὁ Ὁποῖος δέν θέλει τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἔστειλε στό σπίτι του ἕναν ἐρημίτη ἀπό τήν Θηβαΐδα γιά νά τόν ἐλέγξη διότι ἐξέχασε αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ὁ Ἀγαθόνικος ἀπήντησε στόν ἐρημίτη μοναχό ὅτι ἔπαυσε νά τόν λέγη, διότι, παρότι τόν ἔλεγε γιά πολλά χρόνια, ὅμως δέν εὑρῆκε καμμία ὠφέλεια.

Όχι στα εξωτερικά

Να δίνουμε την προτεραιότητα στον έσω άνθρωπο και όχι στα εξωτερικά. 

Να μην σπαταλούμε τον χρόνο μας και όλη την ενέργεια και δραστηριότητά μας στα υλικά, στα γήινα που φθείρονται και δεν μένουν στον αιώνα. 

Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνομεν

Σε όλες σχεδόν τις ακολουθίες όπως Εσπερινοί, Όρθροι, Θείες Λειτουργίες, Παρακλήσεις, Αγιασμούς κτλ., ακούμε συχνά την προτροπή του ιερέα προς όλους μας «τας κεφαλάς ημών τω κυρίω κλίνομεν».

Πρόκειται για μια πρόσκληση για κλίση της κεφαλής μας, μια και ο ιερέας ετοιμάζεται να απευθυνθεί στο Θεό πιο ικετευτικά και έντονα.

Η κλίση της κεφαλής, δυστυχώς δεν τηρείται από τους περισσοτέρους από μας, ίσως λόγω άγνοιας, αδιαφορίας ή και « άλλης » δυσκολίας.

Τι να σημαίνει άραγε η κίνηση αυτή και γιατί ο ιερέας να μας καλεί τόσο χαρακτηριστικά;

Η απάντηση αφορά την όλη θεολογία περί της ιερότητας του σώματος.

Όλα αρχίζουν εδώ

Κάθε λογισμός και κάθε αίσθηση οδηγούν σταδιακά την ψυχή είτε προς τον παράδεισο είτε προς την κόλαση. 

Αν ο λογισμός είναι έλλογος, τότε συνδέει τον άνθρωπο με τον Θεό Λόγο, με τον ύψιστο Λογισμό, με την Παναξία, πράγμα που είναι ήδη ο παράδεισος. 

Εάν πάλι είναι άλογος ο λογισμός ή και παράλογος, τότε συνδέει αναπόφευκτα τον άνθρωπο με τον Παράλογο, τον Ανόητο, με τον διάβολο, πράγμα που είναι ήδη η κόλαση. Όσα ισχύουν για τον λογισμό, ισχύουν και για τις αισθήσεις. 

Τίποτα δεν υπάρχει έξω από την πρόνοια του Θεού...

Εάν νομίζουμε ότι υπάρχει κάτι που είναι έξω από την πρόνοια του Θεού κάνουμε τεράστιο λάθος. Δεν δημιουργεί, ούτε είναι αίτιος ο Θεός των πειρασμών και δοκιμασιών που περνάμε, ωστόσο δεν είναι έξω από την πρόνοια του. 

Προγνωρίζει και δεν καθορίζει, επιτρέπει αλλά δεν ευδοκεί το κακό. Ο Θεός ακόμη και το μεγαλύτερο λάθος μας, την μεγαλύτερη αμαρτία και αστοχία μας, δεν θα την αφήσει δίχως να την αξιοποιήσει προς το συμφέρον μας. Χαριτωμένα λένε στο Άγιον Όρος οι πατέρες, «όταν ο διάβολος σου πετάει πέτρες ο Θεός κτίζει εκκλησίες…». 

Κι αυτό φανερώνει ακριβώς αυτή την μεγάλη αλήθεια, ότι κανείς πειρασμός και δοκιμασία που θα περάσουμε στην ζωή μας, δεν θα μείνει αναξιοποίητη από τον Θεό. Κανείς Γολγοθάς δεν θα μείνει δίχως Ανάσταση, εάν βεβαίως και εμείς το θέλουμε και συνεργαστούμε αγαπητικά με τον Θεό.

Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας

Ο κόσμος αυτός που ζούμε είναι όλο πόνους, πίκρες, θλίψεις, απογοητεύσεις, στενοχώριες, δοκιμασίες και δυσκολίες. Όπου να σταθείς, ό,τι ν’ αντικρύσεις, και ό,τι ν’ ακούσεις θα ’χει σχέση με την αμαρτία, την αδικία και τον θάνατο. Φαίνεται σαν να έχει νικήσει τον κόσμο η πονηρία και το κακό, σαν να κυριαρχεί κι εξουσιάζει ο δαίμονας, σαν ν’ απομακρύνθηκε ο Θεός, να κουράσθηκε, να βαρέθηκε τα συνεχή λάθη μας. Ο αόρατος Θεός σαν να στέκει πολύ μακρυά ως βουβός και κουφός.

Όμως, αγαπητοί μου, δεν είναι ακριβώς έτσι. Μπορεί να φαίνεται ότι νίκησε η κακία και υποδούλωσε τους πάντες, να φαίνεται ότι απουσιάζει ο Θεός και ότι κρύβεται, αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι λίγοι αυτοί που αντιστέκονται στο κακό, ούτε είναι λίγοι αυτοί που βρήκαν μέσα τους τον Θεό ή ακόμη μέσα στον πόνο, στη δυστυχία και στον κατατρεγμό.

Ορισμένοι εύκολα σκανδαλίζονται από τη μη άμεση επέμβαση του Θεού στη ζωή τους, ότι δεν τους ακούει, δεν τους προσέχει, δεν απαντά στα καυτά ερωτήματα που τους πνίγουν. Ο Θεός όμως που επιβλέπει τα δέντρα, τα φυτά, τα άνθη, τα στρουθία, τα ζώα, τα ζωύφια κι έχει μετρημένες τις τρίχες της κεφαλής μας, λέτε να μην ενδιαφέρεται για τα παιδιά του; 

Ἑβδομαδιαῖον Πρόγραμμα Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν