«Ὁ Θεός, μέ τήν ἀπειροδύναμη βούληση τῆς ἀγαθότητάς Του, θά μαζέψει ὅλους, καί ἀγγέλους καί ἀνθρώπους, καλούς καί κακούς»

Ὁ διάβολος, φθονώντας ἐμᾶς καί τό Θεό καί παραπείθοντας τόν ἄνθρωπο ὅτι ὁ Θεός τόν φθονεῖ1, τόν ἔκανε νά παραβεῖ τή θεία ἐντολή. Τό Θεό τόν φθόνησε, γιά νά μήν ἐκδηλωθεῖ στήν πράξη ἡ πανύμνητη δύναμή Του νά θεώνει τόν ἄνθρωπο. Τόν ἄνθρωπο ὁλοφάνερα τόν φθόνησε, γιά νά μή γίνει μέ τήν ἀρετή μέτοχος τῆς θείας δόξας. Γιατί φθονεῖ ὁ ἀκαθαρτότατος ὄχι μόνον ἐμᾶς λόγω τῆς δόξας πού μᾶς δίνει ὁ Θεός γιά τήν ἀρετή, ἀλλά καί τό Θεό λόγω τῆς πανύμνητης δυνάμεώς Του γιά τή σωτηρία μας.

Ὅπως στόν Ἀδάμ ὁ θάνατος ἦταν καταδίκη τῆς φύσεως2, ἐπειδή εἶχε ἀρχή τῆς γενέσεώς της τήν ἡδονή, ἔτσι καί ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἔγινε καταδίκη τῆς ἁμαρτίας3, γιατί στό Χριστό ἡ ἀνθρώπινη φύση βρῆκε πάλι τή γένεσή της καθαρή ἀπό ἡδονή.

Ἄν ἐμεῖς, πού μέ τή χάρη τοῦ Πνεύματος ἀξιωθήκαμε νά γίνομε οἶκος Θεοῦ4, ὀφείλομε νά δείχνομε τόσο μεγάλη ὑπομονή στά παθήματα πρός χάρη τῆς δικαιοσύνης γιά καταδίκη τῆς ἁμαρτίας, καί σάν νά εἴμαστε κακοῦργοι νά ὑπομένομε πρόθυμα τόν ἐπονείδιστο θάνατο, ἐνῶ εἴμαστε ἀγαθοί, τότε ποιό θά εἶναι τό τέλος ἐκείνων πού ἀπειθοῦν στό Εὐαγγέλιο τοῦ Θεοῦ5; 

Ἕνα περιστατικό ἀπό τή ζωή τοῦ Ἁγίου Σέργιου τοῦ Ραντονέζ

"Οταν έγινε εφτά χρονών ο Βαρθολομαίος (Αγ. Σέργιος), οι γονείς του τον έστειλαν, μαζί με τον αδερφό του τον μεγαλύτερο, στο σχολείο της εκκλησίας. Ό πιο μεγάλος αδερφός του, ο Στέφανος, προχωρούσε καλά στα μαθήματα, μα ο Βαρθολομαίος δεν προόδευε καθόλου. 

Παρ' όλη την επιμέλεια καί την επιμονή πού έβαζε ο Βαρθολομαίος σε όλα του, τα μαθήματα του δεν πήγαιναν καθόλου καλά υπέφερε πολύ γι' αυτό, κι ό δάσκαλος τον τιμωρούσε από πάνω, ενώ οι γονείς του τον μάλωναν, στενοχωρημένοι. "Οταν έμενε μόνος του έβαζε τα κλάματα, μα ολ' αυτά ήταν δίχως κανένα όφελος.

Ιδού καί μια σκηνή άπ' την αγροτική ζωή του σπιτιού, πού έμεινε ζωντανή στη μνήμη του λαού, παρόλον ότι έχουνε περάσει εξακόσια χρόνια από τότε. Είχαν αφήσει τα νέα πουλάρια ελεύθερα στο δάσος, οπού καί χάθηκαν. Ό πατέρας του Βαρθολομαίου τον έστειλε να βρεί τα χαμένα, πράγμα βέβαια πού δεν θα συνέβαινε για πρώτη φορά. Το παιδί θα είχε μάθει, οπωσδήποτε, να διατρέχει τα λειβάδια καί τα δάση, ή να περπατάει στις ακρολιμνιές του Ροστώβ, φωνάζοντας τα πουλάρια του, χτυπώντας τον αέρα με το καμτσίκι του πού σφύριζε, καί κουβαλώντας ίσως χαλινάρια καί σκοινιά μαζί του. 

Παράρτημα της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής '' Ο Όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω ''

Πώς βλέπεις;

Το να βλέπει κανείς δεν είναι αμαρτία. Αμαρτία είναι να βλέπει κάποιος με φθόνο, υπερηφάνεια και απληστία.

Άγιος Αντώνιος

πηγή

Καλοκαιρία και γαλήνη

Τις βροντές και τη βροχή τις ακολουθούν η καλοκαιρία και η γαλήνη. Η ψυχή που ανακουφίστηκε από τη θλίψη με το θρήνο και δροσίστηκε με τα δάκρυα, γεύεται μια ξεχωριστή ηρεμία και ειρήνη, από τις οποίες, σαν οσμή αρωμάτων, αναδύεται και ενεργείται η καθαρή προσευχή.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

πηγή

Φωτιά σε ξερά χόρτα

Εκείνος που νικιέται από επιθυμίες και ηδονές και περνά τη ζωή του μέσα στον κόσμο, θα πέσει σύντομα μέσα στα δίχτυα της αμαρτίας. 

Και η αμαρτία όταν γίνει μια φορά, είναι φωτιά σε ξερά χόρτα, πέτρα που κυλάει στην κατηφοριά, χαράδρα που πλαταίνει τις ρεματιές· και με κάθε τρόπο ετοιμάζει την απώλεια του αμαρτωλού.

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης

πηγή

Ἑβδομαδιαῖον Πρόγραμμα Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν

Νεκροί για τον κόσμο και τη σάρκα

Ἄν μελετᾶμε καί ἐρευνᾶμε τίς θεῖες Γραφές, ὅπως μᾶς προστάζει ὁ Κύριος, τότε θά γνωρίσουμε τό δρόμο τῶν ἐντολῶν Του. Καί ἀκολουθώντας τό δρόμο αὐτό χωρίς νά στρέφουμε «εἰς τά ὀπίσω», θά φτάσουμε στή σωτηρία, πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Ἄς τρέξουμε λοιπόν πρόθυμα καί γρήγορα, χωρίς νά σηκώνουμε κανένα ἄλλο φορτίο, κανένα κοσμικό πράγμα, πού θά μᾶς ἐμποδίσει νά φτάσουμε στήν «ἄνω Ἱερουσαλήμ» καί νά δοῦμε τό Σωτήρα μας Χριστό. Ἄς νοιαστοῦμε μόνο γιά τή σωτηρία μας, γιά τίποτ᾿ ἄλλο.

Ἀλλά πῶς θά σωθοῦμε; Μέ ποιά μέσα;

Δύο είν᾿ αὐτά, ἕνα τοῦ Θεοῦ κι ἕνα δικό μας. Τό πρῶτο εἶναι ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού μᾶς στηρίζει καί μᾶς δυναμώνει στόν πνευματικό μας ἀγώνα. Τό δεύτερο εἶναι ἡ ἀπόφασή μας νά πεθάνουμε γιά τόν κόσμο καί τή σάρκα, νά περιφρονήσουμε τά κοσμικά καί σαρκικά ἔργα.

Ο άνθρωπος όταν εγκαταλείπεται από την Χάρη, γίνεται χειρότερος από τον διάβολο

Πολύς δαιμονισμός υπάρχει σήμερα στον κόσμο.

Ο διάβολος αλωνίζει, γιατί οι σημερινοί άνθρωποι του έχουν δώσει πολλά δικαιώματα και δέχονται δαιμονικές επιδράσεις φοβερές.

Έλεγε ένας πολύ σωστά: “Ο διάβολος παλιά ασχολείτο με τους ανθρώπους, τώρα δεν ασχολείται!

Τους έβαλε στον δρόμο και τους λέει: “Ώρα καλή!” και τραβάνε οι άνθρωποι!”

Είναι φοβερό! Βλέπετε, τα δαιμόνια στην χώρα των Γαδαρηνών (1), για να πάνε στα γουρούνια, ζήτησαν άδεια από τον Χριστό, γιατί τα γουρούνια δεν είχαν δώσει δικαίωμα στον διάβολο και αυτός δεν είχε δικαίωμα να μπη σ' αυτά.

Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ... Ἄξιόν ἐστιν (Λειτουργικά Κ. Πρίγγου, εἰς ἦχον πλ. δ')

(Ζωντανή ἠχογράφηση στον Ι.Ν. Παντανάσσης Κατερίνης

σήμερα, Κυριακῇ Β' Λουκᾶν, 1᾽Οκτωβρίου 2017)

Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου. Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

***********

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν.

Ἑβδομαδιαῖον Πρόγραμμα Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν

Κυριακάτικο Κήρυγμα

Ἀγάπης σκαλοπάτια

«Πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν» (Λουκ. 6,35)

Εὐχαριστῶ, ἀγαπητοί μου, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ποὺ μ᾽ ἀξιώνει καὶ πάλι νὰ κηρύξω τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ ἔχετε λίγα λεπτὰ ὑπομονή. Ὅλα τὰ εὐαγγέλια ἀλλὰ ἰδιαιτέρως τὸ σημερινὸ ἔχει τέτοιο περιεχόμενο, ποὺ ἂν ὁ κόσμος ἀποφάσιζε νὰ τὸ ἐφαρμόσῃ, δὲν θὰ χρειαζόταν τίποτε ἄλλο· τὸ κακὸ θὰ σταματοῦσε, ὁ πόλεμος θὰ ἔπαυε, εἰρήνη θὰ βασίλευε , δὲν θὰ ὑπῆρχε δυστυχία. 

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο εἶνε μιὰ σκάλα οὐράνια ποὺ δεξιὰ καὶ ἀριστερά τηςἄγγελοι μᾶς προτρέπουν· Ἐμπρὸς προχωρεῖ τε, ἀνεβαίνετε! Ἀνεβαίνοντας τὴ σκάλα αὐτὴ μπο- ρεῖ κανεὶς νὰ φθάσῃ πιὸ ψηλὰ ἀπ᾽ τοὺς ἀστροναῦτες, ἐκεῖ ποὺ ἀκούγεται τὸ «Ἅγιος, ἅγιος,ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου» (Ἠσ. 6,3 καὶ θ. Λειτ). Ἤ, γιὰ νὰ ἐκφραστῶ μὲ γλῶσσα σημερινή, εἶνε ἕνα πνευματικὸ ἀσανσὲρ ποὺ ἀνεβάζει σὲ οὐράνια ὕψη. Ἡ σκάλα αὐτὴ ὀνομάζεται ἀγάπη· περὶ ἀγάπης μιλάειτὸ εὐαγγέλιο, περὶ ἀγάπης θὰ ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς.

Ὑπάρχουν τριῶν εἰδῶν ἀγάπες· ἀγάπη φυσική, ἀγάπη ὑπερφυσική, καὶ ἀγάπη ἐκφυλισμένη - ἔκφυλη. Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω μιὰ εἰκόνα τῆς ἀγάπης ὅπως τὴν ἐννοεῖ τὸ εὐαγγέλιο.