Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2020
Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2020
† Κυριακῇ 15 Νοεμβρίου 2020 (Η' Λουκᾶν)
Τὸ Εὐαγγέλιον
Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν
Κεφ. ι' : 25-27
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, Νομικός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ, πειράζων αὐτὸν, καὶ λέγων· Διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· Ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. Ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν, εἶπε πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· Καί τίς ἐστί μου πλησίον; Ὑπολαβὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ῾Ιεριχώ, καὶ λησταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν, καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον, ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. Κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. Ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης, γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν, ἀντιπαρῆλθε. Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ᾿ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ, ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος, ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον, καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι.
Η αγάπη προς τον Χριστόν
Σας παρακαλώ να εφαρμόσετε αυτήν την εντολήν: Όσον μπορείτε να καλλιεργήσετε την αγάπην προς το πρόσωπον του Χριστού σε τέτοιο σημείον, όπου, όταν θα προφέρετε το όνομά Του, να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σας.
Η καρδιά σας πρέπει να καίγεται πραγματικά. Τότε Αυτός θα γίνη ο Δάσκαλός σας.
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2020
Με θολωμένα πνευματικά μάτια τρέχουμε σε δρόμους σκοτεινούς
Πως βλέπουμε τα πράγματα και εννοώ με την πνευματική όραση θα καθορίσει και τα αποτελέσματα που θα δεχτούμε αλλά και την πορεία που θα βαδίσουμε στην ζωή μας.
Στον Ορθόδοξο θεραπευτικό δρόμο ο κόσμος βλέπει την άσκηση σαν αγγαρεία ή σαν κάτι βασανιστικό. «Έλα μωρέ σιγά μην νηστέψω, και τι έγινε», «Δεν πηγαίνω στις ακολουθίες βαριέμαι έχω κάτι καλύτερο να κάνω το πρωϊ», «Γιατί να πάω να κάθομαι όρθιος τόσες ώρες έχει νόημα; άλλα είναι τα σημαντικά», «Κάνω κάποια επιλεκτική άσκηση έτσι για αποτοξίνωση όποτε μπορώ». «Και την yoga μου θα κάνω, και το tattoo μου θα χτυπήσω ο Θεός δεν τα βλέπει αυτά ούτε βλέπει τα κρεβάτια μας».
Όσοι αδερφοί μας λένε αυτές τις φράσεις βλέπουμε ότι δεν έχουν καταλάβει ούτε ποιος είναι ο Θεός ούτε ποιος είναι ο άνθρωπος και τα πάντα τα βλέπουνε από ένα προσωπικό ηδονικό βλέμμα και μάλιστα θέλουμε και τον Θεό να ευλογεί την κάθε αμαρτία.
Μάλιστα με την φράση «Έλα μωρέ, δεν τα βλέπει αυτά ο Θεός» μπαίνουμε και στην θέση του Θεού. Όλα κεντημένα και προσαρμοσμένα στα μέτρα μας. Οι περισσότεροι αγνοούν ότι υπάρχει άλλη ζωή και Βασιλεία των ουρανών οπότε μην χάνουμε χρόνο με Χριστό και Παναγία και νηστείες ας αρπάξουμε την ζωή μας όσο μας μένει και θα καλέσουμε τον Χριστό όταν μας πει ο γιατρός κάποια δυσάρεστα.
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2020
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2020
Όταν ο δαίμονας πήγε να με πνίξει!
Όταν με πήραν στο στρατό, η μητέρα μου, μου είπε: «Βasya, όταν αισθάνεστε άσχημα εκεί, να θυμάσαι τον Κύριο …» «Σιγά », μουρμούρισα .
Ήμουν άπιστος. Και τώρα πιστεύω, όχι αρκετά, αλλά πιστεύω – ξέρω, βοηθά ο Θεός.
Καταλήξαμε σε ένα πλοίο όπου έπρεπε να κάνουμε κάποιες μετατροπές γενικά σε ένα μέρος κοντά σε ακτή. Κάποτε βρισκόμουν στην πάνω κουκέτα και ξαφνικά – ο δαίμονας άρχισε να με καταπνίγει …
– Έχετε δει τον δαίμονα; –
Όχι. Είναι σχεδόν αόρατος, αλλά τον αισθάνεστε όταν είναι. Δεν ήταν ακόμα σκοτεινά , δεν κοιμήθηκα, αλλά ήθελα μόνο να πεθάνω, καθώς ένας δαίμονας με άρπαξε από το λαιμό. Ποτέ δεν μου είχε ξανασυμβεί. Δεν ήξερα τι να κάνω. Πνιγμένος ήδη, θυμήθηκα τα λόγια της μητέρας μου:
«Θυμηθείτε τον Κύριο». Και εγώ μέσα μου φώναξα:
– Κύριε, έλεος!
Ποτέ μην τα παρατάς… Πίστεψέ το
Απλά. Να στο πω απλά: Μην τα παρατάς. Ο,τιδήποτε σε κάνει να πιστεύεις ότι αξίζει τον κόπο, ο,τιδήποτε είναι καλό, ο,τιδήποτε κάνει την καρδιά σου αληθινά χαρούμενη, να το κυνηγήσεις.
Μην το παρατάς. Τόσο απλά. Η ζωή μας είναι πολύ μικρή για να αφήνουμε το χρόνο να κυλάει άσκοπα. Αδιάφορα.
Είχες μια ευκαιρία να κάνεις τα πράγματα πιο όμορφα; Μην την αφήσεις να χαθεί! Για όνομα του Θεού! Ακόμη κι αν όλα είναι εναντίον σου, πάλεψέ το. Μ’ ακούς;
Η ελπίδα είναι πάντα εδώ. Και περιμένει να της χαμογελάσουμε. Γιατί εκείνη πάντα μας χαμογελάει απ’ την απέναντι άκρη. Στον κάθε άνθρωπο που συναντούμε. Σε κάθε ευκαιρία μας. Σε κάθε μας ανάσα. Σε κάθε αναστεναγμό και δάκρυ. Σε κάθε μας εκ βαθέων προσευχή.
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2020
Η τέλεια υπακοή
Δεν είδα εγώ μεγαλυτέραν ανάπαυσιν ως της τελείας υπακοής…
Εργασθήτε λοιπόν τώρα που είσθε νέοι, να θερίσετε καρπόν απάθειας εις το γήρας. Εάν δεν βιασθήτε και του Μαθουσάλα τα χρόνια να ζήσετε, δεν θα χαρήτε αυτά τα χαρίσματα…
Ποια είναι η τελευταία μας προσδοκία;
Ποιά είναι η τελευταία μας προσδοκία; Τη νύχτα προσδοκούμε την ημέρα και την ημέρα προσδοκούμε τη νύχτα· και πάλι την ημέρα και πάλι τη νύχτα. Αλλά η προσδοκία αυτή δεν είναι η τελευταία.
Ποιά είναι η τελευταία μας προσδοκία, αδελφοί; Σε καιρούς χαράς τρέμουμε περιμένοντας λύπες και σε καιρούς λύπης προσδοκούμε με ελπίδα τη χαρά· και ξανά λύπη και ξανά χαρά. Αλλά καμιά απ’ αυτές τις προσδοκίες δεν είναι η τελευταία μας.
Αδελφοί, η τελευταία μας προσδοκία είναι η προσδοκία της Κρίσεως του Θεού. Όταν έλθει η Κρίση του Θεού – η Φοβερά Ημέρα Κυρίου, που έρχεται καιομένη ως κλίβανος (Μαλαχίας 4,1) – όλοι τότε θα λάβουμε αυτό που μας αξίζει: για κάποιους θα είναι η ημέρα η ανέσπερος, που δεν τη διαδέχεται νύχτα, ενώ για άλλους θα είναι νύχτα που δεν τη διαδέχεται ημέρα· χαρά που δεν μεταβάλλεται σε λύπη, για κάποιους· για άλλους λύπη που δεν μεταβάλλεται σε χαρά.
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2020
Μνημόσυνο του μακαριστού Ιερέως πατρός Χαρισίου Πιτσιάβα (επιστολή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάννου)
Τελέστηκε χθες, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2020, στον Ιερό Ναό Παντανάσσης Κατερίνης, 40θήμερο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού Ιερέως π. Χαρισίου ο οποίος διακόνησε στις εκκλησίες του Καταφυγίου τους θερινούς μήνες για πάνω από τέσσερις δεκαετίες.
