Η Παναγία ως πρότυπο μητρότητας, πνευματικής γέννησης και αυτοεγκατάλειψης

Η Παναγία δεν τήρησε μόνο το Νόμο του Θεού, αλλά έκανε και το θέλημά του δικό της θέλημα. Άφησε τον εαυτό της στο Θεό, και έτσι δέχθηκε το λόγο του Θεού κι έγινε μητέρα του: «Ιδού η δούλη του Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Τα λόγια αυτά, σημειώνει ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, μετέτρεψαν τη γη σε ουρανό. Άδειασαν τον άδη από τους δεσμώτες. Έκαναν τους ανθρώπους κατοίκους του ουρανού. Συνένωσαν αγγέλους και ανθρώπους.

Όταν κάποια γυναίκα που άκουε το Χριστό μακάρισε την Παναγία που τον γέννησε και τον γαλούχησε, εκείνος είπε: «Μενούν γε μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν». Εκτός δηλαδή από την Παναγία, που γέννησε εφάπαξ τον Θεό Λόγο, κάθε άνθρωπος που ακούει το λόγο του Θεού και τον εφαρμόζει στη ζωή του μετέχει στον μακαρισμό αυτό, γιατί παίρνει κατά κάποιον τρόπο τη θέση της Παναγίας. 

Τότε θα λιγοστέψουν

Όσο πληθαίνουν οι αμαρτίες και οι κακίες στον κόσμο, τόσο πληθαίνουν και οι παιδαγωγικές επισκέψεις, δηλαδή ο λιμός, οι σεισμοί, οι πόλεμοι, οι πάσης φύσεως αρρώστιες και ο θάνατος. 

Aιτία της καταστροφής μας θα είναι η υπερηφάνεια και αμετανοησία μας

Aνοίξατε τους οφθαλμούς σας και θα ιδήτε καθαρά την ευσπλαγχνία του Παναγάθου Θεού και την αμετανοησία της ανθρωπότητος , και θα κατανοήσετε το πνεύμα και το σκοπό των προφητειών, που μας διδάσκουν να μένουμε μακράν της αμαρτίας.

Βλέπετε την ζωήν των Χριστιανών, οι οποίοι θα έπρεπε να σκέπτωνται μόνον τον Θεάνθρωπον Χριστόν, όπου έγινε άνθρωπος κατά πάντα, δια να Τον μιμούνται οι άνθρωποι από την Βηθλεέμ μέχρι τον Γολγοθάν (την Γέννησην έως τον Σταυρόν).

Ακούετε όπου λέγει δι' αυτάς τας ημέρας΄ ''συνοχή εθνών'' (Αποκ. 21, 25-26)

Φωτογραφίες από την υποδοχή του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω, στο ορεινό Καταφύγι

Θλίψις, βασιλεία, υπομονή

‘Θλίψις είναι γενικά η κατάσταση στην οποία βρίσκεται στην παρούσα ζωή ο Χριστιανός. Ο Κύριος μας προειδοποίησε ξεκάθαρα γι’ αυτό: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε» (Ιωαν. 16:33).

Εν αντιθέσει όμως προς την κατάσταση αυτή, η κατάσταση στην οποία θα βρεθεί στη μέλλουσα ζωή είναι βασιλεία.

Αφετηρία λοιπόν η θλίψις, τέρμα η βασιλεία, οδός δε που οδηγεί από τις θλίψεις στη βασιλεία είναι η υπομονή. Είναι όρος απαραίτητος και αναγκαίος να δεχόμαστε τις θλίψεις με υπομονή.

Αν έχεις πόλεμο ...

~ «Αν έχεις πόλεμο με έναν άνθρωπο, ή θα νικηθείς ή θα νικήσεις. 

Αν έχεις πόλεμο, όμως, με την Εκκλησία είναι αδύνατον να νικήσεις…»

Από πόσους πολεμήθηκε η Εκκλησία..

Αλλά ποτέ δεν νικήθηκε!

Πόσοι τύραννοι!

Πόσοι Στρατηγοί!

Πόσοι βασιλείς! (…)

Που είναι η Εκκλησία;

Υψώνεται υπεράνω του Ουρανού και λάμπει περισσότερο και από τον ήλιο. 

Κήρυττε τόν Χριστό μέσα ἀπό τήν εὐλάβειά σου!

Οἱ εὐλαβικὲς λαϊκὲς συνήθειες ποὺ μέσα ἀπὸ τὴν παράδοση ἔχουν περάσει στὴν καθημερινότητα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστιανοῦ, παρατηροῦμε ὅτι στὶς ἡμέρες μᾶς παραθεωροῦνται, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε περιφρονοῦνται καὶ ἀπορρίπτονται, σὰν κάτι μὴ ἀναγκαῖο.

Παρατηροῦμε σὲ πολλὰ σπίτια τὰ ὁποῖα ἐπισκεπτόμαστε, ὅτι τὸ καντηλάκι δὲν ὑπάρχει, τὸ θυμίαμα εἶναι ἄγνωστο καὶ ἀνύπαρκτο, οἱ ἱερὲς εἰκόνες χρησιμοποιοῦνται σὰν ΄΄ντεκὸρ΄΄ γιὰ νὰ στολίσουμε τὸ σπίτι, τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ κατὰ τὴν ὥρα τοῦ φαγητοῦ ἀπὸ ὅπου δὲν ἀπουσιάζει γίνεται μὲ βιασύνη καὶ σὰν νὰ ντρεπόμαστε ἢ νὰ αἰσθανόμαστε ἄβολα τὴν ὥρα ποὺ κάνουμε τὸ σταυρό μας!

Κι ὅμως ἀγαπητοί μου αὐτὲς οἱ ἁπλὲς καὶ εὐλαβικὲς συνήθειες μᾶς βοηθοῦν νὰ κρατοῦμε τὸ νοῦ μας καὶ τὴν καρδιὰ μᾶς κοντὰ στὸ Θεό. Μᾶς θυμίζουν καθημερινά το Θεὸ καὶ τὴν ἀγάπη καὶ προστασία ποὺ μᾶς παρέχει, εἶναι ἕνα ἐλάχιστο δεῖγμα εὐχαριστίας πρὸς τὸν Θεό!

Αν κουράστηκες, ξεκουράσου· μην παραιτείσαι

Ήρθες και μου είπες ότι στόχος σου είναι απλά να τελειώσει η ημέρα που μόλις ξεκίνησε. Μα αυτό είναι φυλακή.

Ένα σφίξιμο, μια αιχμαλωσία που έγινε από σένα, σε σένα, για σένα. Να ακολουθείς συγκεκριμένους κανόνες. Κανόνες που θα τελειώσουν την ημέρα πιο ανώδυνα γιατί δεν περιμένεις κάτι καλό, απλά ελπίζεις να μην χειροτερέψει.

Σε κατέβαλε ο πόνος σου, το πρόβλημά σου, η στεναχώρια σου, οι λογισμοί σου. Αφέθηκες σ’αυτήν την δίνη της λύπης, γι’αυτό και σταμάτησες να ελπίζεις, σταμάτησες να πιστεύεις. Απλά συνεχίζεις να υπάρχεις, τίποτα παραπάνω. 

Και υποφέρεις. Και θέλεις να παύσει αυτό το βάσανο, όμως δεν κάνεις τίποτα το ουσιαστικό να το αντιμετωπίσεις. Κλαψουρίζεις, κάνεις τους δικούς σου υπολογισμούς και απογοητεύεσαι. Χάνεσαι στους λογισμούς σου. Και έτσι η ψυχολογία σου συνθλίβεται. Δεν έχεις διάθεση για τίποτα ενώ στα βαθιά της η καρδιά σου λαχταρά την ζωή.

Ἑβδομαδιαῖον Πρόγραμμα Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν

Φωτογραφίες από την χθεσινή υποδοχή του Ι. Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω στην ενορία μας

Περί κατάκρισης…

“Για να διατηρήσουμε την Ενότητά μας, θα πρέπει να κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία, στους Επισκόπους της. Υπακούοντας στην Εκκλησία, υπακούουμε στον ίδιο τον Χριστό. Ο Χριστός θέλει να γίνουμε μία ποίμνη με ένα ποιμένα. 

Να πονάμε για την Εκκλησία. Να την αγαπάμε πολύ. Να μη δεχόμαστε να κατακρίνουν τους αντιπροσώπους της. Στο Άγιον Όρος, το πνεύμα που έμαθα ήταν Ορθόδοξο, βαθύ, άγιο, σιωπηλό, δίχως έριδες, δίχως καυγάδες και χωρίς κατακρίσεις. 

Να μην πιστεύουμε τους ιεροκατηγόρους. Και με τα μάτια μας να δούμε κάτι αρνητικό να γίνεται από κάποιον ιερωμένο, να μην το πιστεύουμε, ούτε να το σκεπτόμαστε, ούτε να το μεταφέρουμε. 

Περί ταπεινώσεως

«Η πύλη του ουρανού εστίν η ταπείνωσις» (Αββάς Ιωάννης)

Αγωνίζου να υπομένης την προσβολήν και την εξουθένωσιν που σου κάνουν οι άνθρωποι, χωρίς να τα­ράζεσαι και να αγανακτής μέσα στην ψυχήν σου, για να αποκτήσης παρρησίαν εις τον Θεόν.

Κάθε σκληρός λόγος που υπομένει ο άνθρωπος, εν γνώσει του και με την θέλησίν του, χωρίς να έχη ο ίδιος καθόλου φταίξει σ’ αυτόν που τον προσβάλλει και τον α­δικεί, είναι μεν για την ώρα εκείνη, ένα στεφάνι ακάνθινο που βάζει ο ίδιος στο κεφάλι του, γίνεται όμως ευτυ­χισμένος και μακάριος, διότι σε καιρό που δεν το γνωρί­ζει, θα στεφανωθή με στεφάνι άφθαρτο.

Η τελειότης της ταπεινώσεως είναι, το να υπομένη ο άνθρωπος με χαρά την εξουδένωσι και κάθε άδικη και ψευδή κατηγορία. Διότι ο άνθρωπος που έχει αληθινά α­ποκτήσει την αρετή της ταπεινοφροσύνης μέσα στην ψυχή του, όταν τον κατηγορούν άδικα δεν ταράσσεται, ούτε προσπαθεί να απολογηθή και να δείξη την αθωότητά του στην αδικία που του γίνεται, αλλά δέχεται την συκοφαντία σαν αλήθεια, δεν προσπαθεί να πείση τους ανθρώπους ότι εσυκοφαντήθη, αλλά ζητεί συγχώρησι σαν να είναι ένοχος πραγματικά.